Helpen

Voor een nieuw verhaal zocht ik informatie over straatvrees. In de bibliotheek vond ik een boekje, De drempel. Het lezen ontnam me de adem. Berry Rijkers, een pasgetrouwde jongeman, staat op een middag in een drukke ruimte, de zon schijnt naar binnen, de temperatuur loopt op. “Het begon met hevige hartkloppingen en transpireren. Mijn hart ging zo tekeer dat ik dacht: ‘ik krijg een hartstilstand’. (meer…)...
Lees meer

Verjaardag

24 september. De verjaardag van mijn vader. Beter: de dag waarop mijn vader jarig was. Een dag waarvoor in onze taal geen woord bestaat. Het is een jaar langer geleden dat we zijn verjaardag hebben gevierd. De overledenen raken hun verjaardag kwijt en krijgen hun sterfdag ervoor terug. Geen deal om vrolijk van te worden. (meer…)...
Lees meer

Verlangen

Van de vakantie hebben we een handgeschilderd dienblad mee naar huis genomen. We fietsten langs het atelier van de kunstenaar toen we het (de verf nog nat) op een standaard zagen staan. Sindsdien draag ik mijn proviand op een eiland naar boven. De koffiemok staat tussen wat huizen in de duinen; de boterhammen wachten tussen vuurtoren en branding tot de zeelucht mijn eetlust heeft aangewakkerd. (meer…)...
Lees meer

Bijzonder

Tijdens mijn postronde krijg ik  bezoek van A., zijn fiets net als de mijne beladen met posttassen. Hij vraagt of ik bang ben het virus te krijgen. Zelf vreest hij vooral zijn vrouw die een schildklierkwaal heeft te besmetten. Hij vertelt dat hij elke dag op het station een Italiaanse krant koopt. De artikelen over het virus - dat daar hevig tekeer gaat - wil hij vertalen en bundelen. Of misschien ook wel niet. Hij bewaart de kranten in ieder geval wel. Of misschien gooit hij ze ook wel weg. (meer…)...
Lees meer

Pestvogels

Aan het eind van de middag meldt Vogelnet dat er pestvogels zijn gespot. Als ik bij de vijver van Emiclaer aankom, staan er al mensen door kijkers en telescopen te turen. Pestvogels hebben een rossig beigebruin verenkleed en een opvallende kuif. Als er ’s winters in de bossen van Noord-Rusland te weinig bessen zijn, komen ze naar Nederland. Vroeger werden ze gezien als boden van onheil, vandaar hun naam. ’s Avonds bezoek ik mijn moeder. Ze is een eind in de tachtig en worstelt met haar gezondheid. De laatste jaren valt het leven haar zwaar. (meer…)...
Lees meer

Canadese populieren

Op de fiets een rondje door de polder. Over de dijk langs de Eem heen, tussen de weilanden en boerderijen van Hoogland-west terug. De kijker mee. Onderweg speuren naar weidevogels, trekgasten, zangpiepers. Bij het witte kerkje van Coelhorst stap ik af en wandel over de kleine begraafplaats. Op een van de graven ligt een verse bos bloemen. Grafstenen met namen en jaartallen. Het kerkje zelf  is alleen op Monumentendag open. Het is in bezit van een rijke familie en doet dienst als mausoleum. (meer…)...
Lees meer

Herinneringen

Een zomerochtend die aan herfst doet denken. Windstil, motregen. Nevel die er niet is. In de nevel die er niet is zoek ik naar de aanwezigheid van een kennis die onlangs is overleden. Hij hield van de natuur, zoals mijn vader dat ook deed. Soms voel ik de aanwezigheid van mijn vader. Hoe kun je de aanwezigheid voelen van iemand die al jaren dood is? Ik voel zijn herinnering. Het is een nieuwe gedachte dat je herinneringen kunt voelen. Of anders verwoord: dat je herinnering een gevoel is. (meer…)...
Lees meer

Beter luisteren

Onze nieuwe buren maken lawaai. Ze smijten met deuren, bonken de trap op en draaien muziek op discotheekvolume. Daarnaast hebben ze ook nog eens twee kippen die luid kakelend een duit in het zakje doen. Een duit was een 17eeeuwse koperen munt van geringe waarde. Inmiddels betekent een duit in het zakje doen ergens een bijdrage aan leveren, zoals die kippen aan het lawaai van de buren, maar oorspronkelijk was het de kleinst mogelijke donatie in de collectiezak van de kerk. (meer…)...
Lees meer

De eiken

Elke dag wandel ik met de honden langs de eiken van de Schothorsterlaan. Groots en majestueus kijken ze op me neer. Dikke gerimpelde stammen. Takken bijna net zo lang als de Schothorsterlaan breed is. Ik groet de eiken. Ik denk dat ze me inmiddels wel herkennen. Soms fantaseer ik dat ze het over me hebben: “kijk, daar heb je die meneer met de honden weer. Kan hij ze niet afleren tegen onze stam te pissen?” (meer…)...
Lees meer

Verspillen

Ik zat lui in m’n stoel toen ik aan de achterkant van m’n rechterbovenbeen een frubbeltje voelde, een zacht bolletje huid dat daar niet thuishoorde. "Het ziet er onschuldig uit maar ik zou de huisarts er toch even naar laten kijken," adviseerde mijn vrouw, die medisch onderlegd is. In mijn hoofd werd het frubbeltje steeds groter. Ik stelde het maken van de afspraak bij de huisarts uit, in de hoop dat ‘het’ vanzelf zou verdwijnen. Inmiddels was het weekend en onmogelijk om een afspraak te maken bij de huisarts. (meer…)...
Lees meer