Cu

Het verbaast me hoeveel moeite het me kost een stukje over Cu te schrijven. Hij was dertien jaar lang onze vrolijke en stabiele huisgenoot. Een verrijking van ons bestaan. Een paar maanden geleden hebben we afscheid van hem moeten nemen. Nu speelt hij met de andere dode schapendoezen aan het einde van de regenboog.

Mijn vrouw en ik doen ons best de herinnering aan hem levend te houden. We noemen regelmatig zijn naam en zeggen wat voor leuke hond het was.
Hoe dol hij was op het strand: als we op Texel de auto parkeerden, was Cu niet te houden. De auto stond nog niet stil of hij sprong al naar buiten, rende als een dolle naar de zee. Blaffend, kwispelend, uitgelaten. En eenmaal op het strand was niets zo leuk als achter meeuwen en de kleine drieteenstrandlopertjes aan te hollen.

Vaste hardloopmaatje

Ook was Cu het vaste hardloopmaatje van mijn vrouw. Zodra zij haar joggingschoenen aantrok, stond hij al vol enthousiasme klaar bij de voordeur. Hij hoefde niet aan de lijn en dat kwam mooi uit, want zijn tempo lag flink hoger dan dat van mijn vrouw. Hij bleef staan snuffelen bij een molshoop, stoof mijn vrouw voorbij om een ander hondje te begroeten, keek ongeduldig achterom waar ze bleef, rende terug om een koekje te halen en was alweer vertrokken. Hij legde hetzelfde hardlooprondje minstens drie keer af en had na afloop nog energie over voor een halve marathon.

Aan de muur hangt een ingelijst portret dat geschilderd is door een kunstenares uit Harderwijk. Op die manier is Cu toch nog bij ons in de woonkamer aanwezig. Hij was onze tweede schapendoes en nam toen Warrel overleed het stokje als hoofd van het roedel over. Dat was een hele verantwoordelijkheid want nu was het zijn taak om het roedel bij elkaar te houden. Als mijn vrouw en ik gingen wandelen en een van ons afdwaalde, rende hij blaffend tussen ons heen en weer. “Kom op jongens, wel bij elkaar blijven.” Schapendoezen – de naam zegt het al – werden vroeger gebruikt om kuddes schapen bij elkaar te houden. Mijn vrouw en ik waren de kudde van Cu.

Dat zorgde voor schrikachtigheid

Oud worden is leuk, oud zijn soms minder. Dat geldt voor mensen en ook voor honden. Cu werd doof en begon slechter te zien. Hij raakte de controle kwijt over de wereld om hem heen en kwam steeds vaker voor verrassingen te staan. Dat zorgde voor schrikachtigheid en die vertaalde zich weer in agressie. Mijn vrouw en ik lieten hem alleen nog aangelijnd uit. We durfden hem niet meer goed te aaien. Zelfs het omdoen van de halsband gebeurde met grote voorzichtigheid. Onze lieve, vrolijke Cu was een angstige en gespannen hond geworden. Uiteindelijk zat er niets anders op dan voor de laatste keer met hem naar de dierenarts te gaan.

Die laatste vervelende maanden zorgden waarschijnlijk voor de moeite om dit stukje te schrijven. Ze vertroebelen de blik op de werkelijkheid. Cu was een geweldige hond. We hebben bijna dertien jaar van hem genoten. Binnenkort gaan we weer naar Texel. Een strandwandeling zonder Cu, het zal flink wennen zijn.