Licht en donker

Af en toe gingen mijn vrouw en ik op zondag bij mijn broertje op bezoek. Na een paar keer wisten de honden vanaf de parkeerplaats feilloos de weg. Ze sprongen de auto uit en renden voor ons uit naar zijn bungalow, dwars over het bungalowpark, tussen verbaasd kijkende wandelende en fietsende parkbewoners door.

Wij werden door mijn broertje net zo hartelijk welkom geheten als zij. Er was zelf gemaakte soep, paling uit Urk of vet gebraden kip. Op de tv stond een voetbalwedstrijd aan waar we met een half oog naar keken.

Met de tijd werden onze bezoeken zeldzamer. Mijn broertje begon afstand te nemen. Hij kwam minder op verjaardagen en liet ook een familieweekend schieten. Toch maakten we ons geen zorgen. Het gebeurde wel vaker dat hij wat ruimte nodig had. Bovendien waren er de berichtjes en foto’s via WhatsApp. Regelmatig verschenen er groeten en plaatjes uit exotische plaatsen op de familieapp.

Ik geloof niet dat hij met opzet probeerde ons – of zichzelf – te belazeren. Hij leefde in twee werelden, dat is althans mijn overtuiging. Het donker hield hij voor zichzelf. De lichtheid van zijn bestaan deelde hij met de mensen die van hem hielden. Toen dat niet meer lukte stootte hij ze van zich af. Het lukte hem niet om zijn zorgen, angsten en problemen te delen en dat is hem uiteindelijk fataal geworden.

Op een zondagochtend werd mijn broertje gevonden. ’s Middags zou hij in de kantine van het bungalowpark een voetbalwedstrijd gaan kijken. Kort daarvoor had hij de eigenaresse van de bungalow die hij huurde nog een mailtje gestuurd. Het was zo’n heerlijk huisje om in te wonen.

Onno