Herinneringen

Een zomerochtend die aan herfst doet denken. Windstil, motregen. Nevel die er niet is. In de nevel die er niet is zoek ik naar de aanwezigheid van een kennis die onlangs is overleden. Hij hield van de natuur, zoals mijn vader dat ook deed. Soms voel ik de aanwezigheid van mijn vader. Hoe kun je de aanwezigheid voelen van iemand die al jaren dood is? Ik voel zijn herinnering. Het is een nieuwe gedachte dat je herinneringen kunt voelen. Of anders verwoord: dat je herinnering een gevoel is.

Nu ik ouder word ben ik me steeds meer bewust van de kracht van herinneringen. Ze dringen zich naar de oppervlakte, willen in het bewustzijn aanwezig zijn, invloed uitoefenen. Dat geldt trouwens niet voor alle herinneringen. Sommigen zijn terughoudender en kiezen voor een rol op de achtergrond. Ze laten me meer met rust. Wat dat betreft zijn herinneringen net mensen.

Soms is het nodig om mensen op afstand te houden en dat geldt ook voor herinneringen. Bijvoorbeeld als ik langs de middelbare school fiets: een kil gebouw met stenen in de kleur van grauw grind en voor de ingang een schuifhek. De herinneringen vallen me aan als een zwerm agressieve wespen. Ik fiets zo hard ik kan om aan ze te ontsnappen. Voorbij de school zwermen ze me met rust, om een volgende keer weer toe te slaan.

Hester Franken is niet meer bang voor ze. U kent haar niet, ze is een personage uit een niet-gepubliceerd verhaaltje. Hester bezocht een reünie en rekende koelbloedig af met iedereen die haar had lastig gevallen. Ze vergiftigde het meisje dat haar had gepest en wurgde de jongen die haar onzedelijk had betast. Vervolgens stak ze haar middelbare school in brand. Kijk, dat is ook een manier om met herinneringen om te gaan.

Onno