De eiken

Elke dag wandel ik met de honden langs de eiken van de Schothorsterlaan. Groots en majestueus kijken ze op me neer. Dikke gerimpelde stammen. Takken bijna net zo lang als de Schothorsterlaan breed is.

Ik groet de eiken. Ik denk dat ze me inmiddels wel herkennen. Soms fantaseer ik dat ze het over me hebben: “kijk, daar heb je die meneer met de honden weer. Kan hij ze niet afleren tegen onze stam te pissen?”

Bomen zijn sociale entiteiten. Als de ene boom honger heeft, voeden de anderen hem via hun wortelstelsel bij.

Er zijn mensen die beweren dat ze met bomen kunnen praten. Dat gaat me te ver. Ik verwacht heus niet dat de eiken me teruggroeten als ik ze een goedemorgen wens.

Wel geloof ik dat alles wat leeft met elkaar verbonden is. We delen dezelfde bron: het leven.

Onlangs was een van de eiken ziek. Een voor een werden zijn takken verwijderd. Daarna zaagde een enorm gekarteld geval de stam doormidden.

Een meneer in een overall vertelde me dat de ziekte besmettelijk was. Genezing was niet meer mogelijk. De eik werd opgeofferd om de andere bomen te redden.

’s Nachts hoorde ik via het open raam geweeklaag, een geluid dat door merg en been ging. Toen ik de volgende ochtend de honden uitliet, wandelde ik langs een open plek. De andere eiken stonden er verslagen bij.

Onno