Urgentie

In kunsthal KAdE bezoek ik een expositie over Afro-Amerikaanse kunst. Ik kijk naar een groot langwerpig schilderij over politiegeweld. Weer thuis zie ik op tv beelden van rellen in Amerikaanse steden na de dood van een zwarte arrestant. De Black Lives Matterbeweging  is ook naar Nederland overgeslagen. Op parken en pleinen houden jonge mensen met gebalde vuisten een minuut stilte.

Ik realiseer me hoe de maatschappelijke relevantie uit mijn bestaan is verdwenen. Ooit demonstreerde ik tegen kruisraketten. Ik weigerde in militaire dienst te gaan. Ik weet niet of dit maatschappelijk relevante handelingen waren, maar in ieder geval gaven ze uiting aan een verlangen naar een betere wereld.

Nu gaan de ontwikkelingen in de samenleving aan me voorbij. Ik schrijf wegwerpboekjes, breng post rond, klus hier en daar wat bij en lees in de krant wat zich buiten mijn veilige bastion afspeelt.

De wereld beperkt zich tot mijn wereld.

Mijn leven is stilstaand water geworden. Alleen de natuur zorgt nog voor wat beweging. Ik maai gras, verwijder onkruid, snoei struiken. 

Ik kan de wereld niet veranderen en ben te klein voor grote idealen, maar iets meer urgentie zou toch welkom zijn. Wat vind ik belangrijk en op welke manier zou ik daar uiting aan kunnen geven?

Misschien vormt het schrijven van deze stukjes een begin.

Onno