In een verloren uurtje de Cultuurnota Amersfoort 2030 gelezen. Geen lectuur om op het puntje van je stoel te zitten, maar uitermate geschikt voor een treinreis. Geschreven in een zelfverzekerde, doelgerichte en vastbesloten toon. Ferme taal. Voor twijfel geen plaats.

Ik vroeg me af of dit nou zo’n rapport was dat in een la verdwijnt en je nooit meer wat van hoort.

Heel in het kort iets over de inhoud. Vergeleken met het aantal inwoners blijft het cultuuraanbod in Amersfoort achter. Daar moet iets aan gebeuren. Er komt een uitgebreid onderzoek naar de musea en andere culturele instellingen. Meer cultuuronderwijs op scholen. Het moet makkelijker worden om subsidies aan te vragen. Op die manier kan de gemeente zich terugtrekken en ruimte bieden aan initiatieven van inwoners. Dit alles moet bijdragen aan een groter aanbod van cultuur.

Wat verwacht ik?

Op dat moment stopte de trein. Er was een technische storing, duur van de vertraging onbekend. De reacties op de Cultuurnota waren divers. De samenstellers waren enthousiast, maar op Facebook verscheen ook veel kritiek. Dat bracht me bij de vraag (we stonden nog steeds stil): wat verwacht ik van de gemeente op cultuurgebied? Het lijkt me goed dat de stad een theater, filmhuis, poppodium en musea subsidieert. Maar moet gemeenschapsgeld ook worden gebruikt voor bijvoorbeeld ateliers of expositieruimte van plaatselijke kunstenaars? Waarom wel een beeldhouwer ondersteunen en niet de klusjesman?

Ik ben meestal beter in het stellen van vragen dan ze beantwoorden.

En hoe zit het met de festivals? Waarom krijgt het ene festival wel subsidie en het andere niet? Op dat moment zette de trein zich weer in beweging en realiseerde ik me dat mijn persoonlijke Cultuurvisie Amersfoort anno 2017 er eentje is van gemis. Ik mis de schilderijen van Armando. Ik ben geen kunstkenner en het is niet aan mij om zijn schilderijen te beschrijven, maar tot aan de brand nu ruim tien jaar geleden bezocht ik bijna elke zondagmiddag zijn museum in de Elleboogkerk.

Waarom het werk van de ene kunstenaar je tot in het diepst van je ziel raakt en het werk van een andere kunstenaar je koud laat?

Zoals opgemerkt: ik ben beter in het stellen van vragen dan ze te beantwoorden.

Meer lading?

Natuurlijk kan ik me nog steeds onderdompelen in het werk van Armando, zijn werk hangt nu in het Museum Oud-Amelisweerd ((MOA), een fietstochtje van net twintig kilometer. Maar door zijn band met de stad en de gebeurtenissen in Kamp Amersfoort lijkt het of de schilderijen van Armando hier meer lading krijgen. Misschien is dat onzin en heb ik geen zin elke zondagmiddag die twintig kilometer te fietsen.

De kans is groot dat het werk van Armando vanwege een ruzie uit het MOA moet verdwijnen. Horen schilderijen ergens thuis? In Amersfoort bijvoorbeeld?

De trein raasde tussen weilanden door. Mijn gedachten dwaalden af. De mevrouw tegenover me las de nieuwste Dan Brown. Ik heb de Da Vinci Code altijd een waardeloos boek gevonden.

 

De Elleboogkerk na de brand. Foto: Bert van As.

 

(Gepubliceerd op Cultuurpers, november 2017)